Watersport 4 all

Navigatie is de kunst om onder gebruikmaking van allerlei hulpmiddelen de koers te bepalen en daar aan te komen waar we heen willen.
Die hulpmiddelen zijn voor een deel aan boord, zoals kompas, log, echolood, gps, zeekaarten, enz.
En voor een deel bevinden deze hulpmiddelen zich buiten ons schip, zoals boeien en vuurtorens.
Als zeiler of motorbootvaarder op een meer doen we eigenlijk ook el een beetje navigatie.
Hoe vaak maken we niet gebruik van de torentjes en andere opvallende punten om ons te oriënteren wanneer het einddoel van een tocht niet direct in zicht is.

De geschiedenis van de navigatie laat zien dat de zeeman slechts geleidelijk alle mogelijkheden heeft leren te benutten om zijn koers en standplaats te kunnen bepalen.
De eerste koene vaarders gebruikten landmerken om ongeveer te weten waar zij waren en voerden daarnaast lodingen uit.
Ook al zijn er berichten over het gebruik van de Poolster bij het bepalen van de breedte, in de Rode Zee rond 60e jaar voor Christus.
Hoewel het kompas in de China al 1000 voor het begin van onze jaartelling in gebruik is geweest, verschijnt dit zeer belangrijke instrument pas 2000 jaar later in de 'westenlijke' wereld.
De laatste problemen rond de positiebepaling door middel van zonshoogten zijn eerst in de vorige eeuw opgeslost, terwijl de elektronische navigatie na de eerste wereldoorlog tot ontwikkeling is gekomen.
Het echolood werd voor het eerst in 1920 gebruikt en de radiopeilinstallaties kwamen tussen de beide wereldoorlogen aan boord van de marine en koopvaardij schepen.
Vlak voor 1940 kwam het belangrijke hulpmiddel radar ter beschikking.
In de jaren 60 tenslotte is de satellietnavigatie ven in de jaren na 1970 voor de jachten bruikbaar geworden.
Veel apparaten en instrumenten die in eerste instantie voor de grote vaart waren bedoel zijn in vereenvoudigde en verkleinde vorm voor de pleziervaart aangepast en op de markt gekomen.

De ontwikkelingen inde micro-elektronica hebben een grote invloed gekregen op het navigatie-in-strumentarium waarmee jachten kunnen worden uitgerust.
Aan deze wondwikkelingen is nog geen eind aan gekomen.

Vaak komt de vraag navoren waarom allerlei oude, klassieke methoden voor de plaatsbepaling zoals bijv. peilingen en dergelijke nog steeds geleerd moet worden terwijl zoveel moderne technieken beschikbaar zijn.
Het antwoord daar op is, dat we voor zo ver mogelijk en nuttige, principes ban navigatie-instrumenten verklaren, maar dat geïnteresseerde lezers verwezen moeten worden naar de echte vakliteratuur, zoals leerboeken voor de zeevaartscholen.
Op de tweede vraag, is dat alle technische hulpmiddelen kapot kunnen gaan en dat toch nog vele moderne technieken te duur zijn voor de meeste schippers.
Om die reden zullen de klassieke technieken nooit buiten beschouwing kunnen blijven.

Wel is een verschuiving in de aandacht te verwachten.
Zo is het denkbaar dat degenen die zich op grote oceaantochten voorbereiden niet langer de moeite nemen een sterbestek uit te werken, maar tevreden zijn met een positie door middel van zonwaarnemingen en verder vertrouwen op een satellietnavigatiesysteem.